walden-pond



بهینه سازی پارامترها و فرآیندهای بیوگاز
محتویات
1- مقدمه
2- درجه حرارت سوبستره
2-1- محدوده درجه حرارت تخمیر بی هوازی

یک راکتور بیوگاز، یک محفظه هوابند است که تجزیه بی هوازی آب سیاه، لجن و یا زایدات قابل تجزیه زیستی را تسهیل می کند. این وسیله جمع آوری بیوگاز تولیدی در فرایند تخمیر راکتور را نیز تسهیل می نماید. گاز در مایع تشکیل شده و به بالای محفظه صعود می کند و با این کار، موجبات اختلاط مایع را فراهم می آورد. ماده هضم شده غنی از مواد آلی و مواد مغذی است، تقریبا بو ندارد و پاتوژن های آن تا حدی غیر فعال گشته اند.
راکتورهای بیوگاز می توانند مخازن پیش ساخته یا گنبد های ساخته شده از آجر باشند. آن ها وابسته به فضا، مشخصه های خاک، منابع در دسترس و حجم زایدات تولیدی در روی زمین یا زیر آن کار گذاری می شوند. آن ها می توانند بصورت هاضم های گنبد ثابت یا شناور ساخته شوند. در گنبد ثابت، حجم راکتور ثابت است. گاز تولیدی فشار ایجاد کرده و جایگزین و مایع بالا رفته و داخل مخزن انبساط شده می گردد. وقتی گاز برداشت می گردد، مایع به داخل راکتور بر می گردد. فشار می تواند برای انتقال گاز در داخل لوله ها مورد استفاده قرار گیرد. در یک راکتور گنبد شناور، گنبد با تولید و استخراج گاز، بالا و پایین می رود. به زبان دیگر، آن می تواند همانند یک بالن منبسط شود. برای به حداقل رساندن افت های توزیع، بهتر است راکتور در نزدیکترین محل به جای مصرف کارگذاری شود.
زمان ماند هیدرولیکی راکتور باید حداقل 15 روز در آب و هوای گرم و 25 روز در آب و هوای معتدل باشد. برای ورودی های با بار پاتوژن بالا، زمان ماند هیدرولیکی 60 روز باید مد نظر قرار گیرد. معمولا، راکتورهای بیوگاز محدوده درجه حرارت مزوفیلیک 30 تا 38 درجه سانتیگراد بهره برداری می شوند. یک درجه حرارت ترموفیلیک 50 تا 57 درجه سانتیگراد برای تخریب پاتوژن ها لازم است، ولی این امر فقط با حرارت دادن راکتور "نائل شدنی" است( این امر در عمل فقط در کشورهای صنعتی صورت می گیرد)