خبر
توزیع ۶۰ هزار کیسه پارچهای نان در اصفهان برای کاهش مصرف پلاستیک
مدیرعامل سازمان مدیریت پسماند شهرداری اصفهان با اشاره به اجرای پویش «نه به پلاستیک» از ابتدای اردیبهشت سال جاری گفت: در مرحله نخست ۲۰۰۰ عدد کیسه پارچهای نان توزیع میشود و در مرحله دوم برای ۱۰ درصد خانوارهای اصفهان معادل ۶۰ هزار کیسه پارچهای تولید خواهد شد.
غلامرضا ساکتی در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با اشاره به اقدامات سازمان مدیریت پسماند شهرداری اصفهان از یکم اردیبهشت، در راستای ارتقای دانش شهروندان اظهار کرد: این سازمان محتوای آموزشی بهصورت حضوری و مجازی و در کانالهای اطلاعرسانی با موضوع پویش «نه به پلاستیک» را با هدف کاهش مصرفگرایی و کاهش تولید پسماندهای پلاستیکی ارائه کرده است.
وی افزود: کنار این آموزشها، در تلاش هستیم زیرساختهایی بهعنوان راهکارهای عملی ایجاد کنیم تا شهروندان راهکار جایگزین انتخاب کنند و بهجای استفاده از پلاستیک، از کیسههای پارچهای برای خرید خود استفاده کنند.
مدیرعامل سازمان مدیریت پسماند شهرداری اصفهان با اشاره به تمرکز اولیه این طرح بر تهیه و تولید کیسههای پارچهای نان گفت: توزیع گسترده این کیسهها در نانواییها انجام میشود که در مرحله نخست ۲۰۰۰ عدد کیسه توزیع میشود.
ساکتی افزود: در مرحله دوم، برای ۱۰ درصد خانوارهای اصفهان معادل تقریباً ۶۰ هزار کیسه پارچهای تولید خواهد شد.
مدیرعامل سازمان مدیریت پسماند اصفهان افزود: پس از تولید پارچه، عملیات دوخت کیسههای پارچهای توسط داوطلبان مؤسسه خیریه دیابت اصفهان انجام میشود که منفعت مالی حاصل از آن به بیماران دیابتی اختصاص می یابد.
نقد خبر
قطعا این طرح، طرح خوبی است؛ اما طرح باید برنامه و هدف داشته باشد. مثلا اگر هدف این است که شهروندان به تدریج از کیسه پارچه ای در عوض کیسه پلاستیکی استفاده کنند باید با پایان طرح مشخص شود چند درصد شهروندان از طرح استقبال کرده و کیسه پارچه ای تحویل گرفته اند. چند درصد از آن ها که کیسه پارچه ای گرفته اند از آن برای خرید نان استفاده کرده اند و چند درصد از آن استفاده دیگری به عمل آورده اند. کیسه پارچه ای چقدر دوام داشته و آیا از لحاظ قیمتی به صرفه است که جایگزین کیسه پلاستیکی شود. استفاده کنندگان کیسه پلاستیکی راحتی بیشتری در استفاده از کیسه داشته اند یا داستان بر عکس بوده است و .... در عدم رصد فعالیت و اینکه متوجه نشویم چقدر به اهداف طرح نائل شده ایم کار ما بیش از یک کار تبلیغاتی صرف و بی نتیجه نخواهد بود.
اینکه چرا چنین می گویم به تجارب خودم بر می گردد که یک یک می شمارم:
سال های سال پیش بود و من در کرج کار می کردم. آن موقع منازل یکی از روستاهای نزدیک کرج سرویس بهداشتی نداشتند و وزارت بهداشت برای مجاب کردن ساکنین به استفاده از سرویس بهداشتی به ساکنین سیمان و کاسه توالت رایگان داده بود. فکر هم این بود که ساکنین با کالاهای رایگان برای خود توالت درست می کنند.
کار تمام شد و چندی بعد رفتیم تا نتیجه را ببینیم. عجیب بود: ساکنین کاسه توالت ها را به خانه ها تکیه داده و از سیمان برای درست کردن حوض استفاده کرده بودند. وقتی با عصبانیت این چه وضعی است گفتیم جواب گرفتیم که حوض خوب است و در داخل آن ظرف و لباس می شوییم. توالت به چه درد می خورد؛ وقتی زیر درخت هم آدم می تواند کارش را انجام دهد.
مورد دوم هم به زمانی بر می گردد که برای اولین بار غرفه خوددریافت( بدون متصدی) پسماند را در شهرک فرهنگیان راه انداخته بودیم.
آن موقع ها شهرداری منطقه ۲، انصافا، از طرح حمایت می کرد. شهرداری برای اینکه شهروندان را به استفاده از غرفه ترغیب کند بین تمام ساکنین شهرک کارتن پلاست مجانی توزیع کرد. فکر می کردیم که ساکنین پسماندهای خشک را در کارتن پلاست می ریزند و نزدیک غرفه می آورند و از غرفه استفاده می کنند. این اتفاق نیفتاد و ساکنین کارتن پلاست را با دل و جان تحویل گرفتند؛ اما جز شماری اندک کسی از غرفه استفاده نکرد.
